حذف ذرات معلق و متراکم به عنوان آلاینده ها، از آب در بستر تصفیه، شامل دو فرآیند مرتبط به هم می باشند. یکی انتقال ذرات و دیگری اتصال آنها به بافتهای صافی می باشند. ریزتر بودن بافت صافی، کمتر بودن سرعت صافی، بالا بودن دمای آب و بزرگتر شدن اندازه ذرات (بیشتر از 1µm) می توانند فرآیند تصفیه و انتقال ذرات را بهتر و در نتیجه بازده تصفیه را بالاتر ببرند. حداقل انتقال و بازده تصفیه زمانی است که اندازه ذرات تقریبا 1µm باشد. اتصال مناسب مواد متراکم به بستر صافی می تواند زمانی حاصل شود که مواد آلاینده کلوئیدی (زنجیره ای چسبناک) شکسته شود.در تصویر مستقیم، ناخالصی هایی مانند رنگ و تیرگی آب را بعد از ناپایدار کردن ذرات کلوئید به وسیله انعقاد، می توان حذف کرد. این واکنش انعقاد با، هم زدن سریع در طی چند ثانیه انجام می گیرد. در این مرحله ذرات تشکیل شده بسیار کوچک هستند. در مسیر فرآیند تصفیه مستقیم، مراحل ته نشینی و لخته شدن ذرات تا زمانیکه آب وارد صافی شود صورت نمی گیرد. بنابراین لخته شدن در بستر صافی صورت می گیرد. سرعت تجمع ذرات ناپایدار کوچک تا رسیدن به حد قابل روئیت، عملا به برخوردهای موثر ذرات وابسته است. بر خلاف عمل تصفیه موجود، 5 تا 45 دقیقه ممکن است برای تراکم کامل ذرات لازم باشد. در این مرحله برخوردهای موثر به حدی است که اجزا لخته شده به اندازه ای بزرگ شده اند که به سرعت ته نشین و صاف می شوند.آهن (III) بر خلاف آلومینیم (III) تمایل کمتری برای نشکیل ذرات چند هسته ای دارد. یونهای مثبت (پلیمرها) به سطح مواد کلوئیدی که بار منفی دارند، جذب شده و در نتیجه بار منفی آلاینده ها کاهش می یابد در اینجا می توان دید که pH نقش بسیار مهمی را در پایداری محصولات مختلف هیدرولیز آهن ایفا می کند.